Laatste Nieuws

Typenburg

Vandaag publiceren wij de eeste column van Blauwmans.
We wensen je veel leesplezier toe!

 

 

Typenburg

 

Door: Blauwmans

 

Twintig jaar wonen we er nu, in Smurfendorp.

De kinderen zijn al jaren de deur uit en de zolder staat leeg. Twee maanden geleden hebben we ons huis verkocht, nog net voor de hypotheekrente ging stijgen en de huizen prijzen gaan dalen.

 

Nog een paar maanden en Jut en Jul zitten in een 3-kamerappartement. Mijlpaaltje, twee minuten stilte… we zijn nu officieel oud: een appartement, een e-bike met achteruitkijkspiegeltje en een kleinzoon. Je kent ze wel, die types. We hebben hier met plezier gewoond. Maar het was wel even wennen in 2003 na tien jaar in een gelijkgestemd dorps Pijnacker waar we door onze schoolgaande meiden zo’n beetje iedereen wel kenden. Een leuke buurt. Vrouw en kinderen hadden het naar hun zin.

 

Maar ondergetekende moest zo nodig een huis met een garage voor zijn motor die stond weg te roesten voor de deur. Het compromis was dat we in Pijnacker bleven. Maar tijdens de bouw werd onze Bras geannexeerd door Den Haag en waren we weer de Hagenaars die we volgens ons paspoort al zestig jaar waren.

 

Gelukkig sprak ik de taal nog. Dat was wel nodig ook, want de gordijnen waren goed en wel opgehangen of ik had het al aan de stok met een paar nieuwe buurtgenoten. De eerste ‘kennismaking’ was met de vader van een druk ventje dat onze tuin een geschikte plek vond om vanaf te duiken in het water achter ons huis. Hetgeen gepaard ging met de nodige (deci)bellen.

Een vriendelijk verzoek mocht helaas niet baten. Daar sta je dan als twee op hun rust gestelde veertigers die zelf ook kind zijn geweest en best een beetje willen meebewegen. Lang verhaal kort: toen stond het jochie opeens aan de deur met zijn oerhaagse vader. Je kent ze wel, die types.

Later werd er een loopbrug aangelegd over het water. Toen was onze tuin niet meer zo interessant. Nee, dan duiken vanaf de balustrade! Wederom met de begeleidende hoge kreetjes op een meter of vijf van ons terras.

Deze keer kreeg ik er een kat van een andere vader gratis bij. Nu was ik er klaar mee: ‘Wacht ff, ik kom eraan!’ En daar stonden we dan, twee volwassen Haagse kemphaantjes tegenover elkaar.

De kroon spande de man met de drie dobermanns, die zijn bestiale huisgenoten overal liet schijten en mijn buurvrouw, die hem daarop aansprak, uitmaakte voor iets genitaals en mij voor een inwoner van Mongolië.

Je kent ze wel, die nazaten van Dzjenghis Khan. Ik heb er nog eens een wijkagent over geraadpleegd. Hoe ga ik om met mijn nieuwe buren? ‘Je moet gewoon een beetje hun taal praten, lichamelijk en zo.’

En zo geschiedde. De kakkers van de koophuizen en de haantjes van de huurwoningen staken op een Oudejaarsavond de straat over, wensten elkaar een gelukkig nieuwjaar en kwamen erachter dat ze eigenlijk niet zoveel van elkaar verschillen. Deze typische Vinex-wijk is aardig opgedroogd. We gaan nu in Kijkduin wonen tussen ‘ons soort bejaarden’… zal wel weer wennen worden…

 

Blauwmans

 


 

 

Typenburg

 

Door: Blauwmans

 

Twintig jaar wonen we er nu, in Smurfendorp.

De kinderen zijn al jaren de deur uit en de zolder staat leeg. Twee maanden geleden hebben we ons huis verkocht, nog net voor de hypotheekrente ging stijgen en de huizen prijzen gaan dalen.

 

Nog een paar maanden en Jut en Jul zitten in een 3-kamerappartement. Mijlpaaltje, twee minuten stilte… we zijn nu officieel oud: een appartement, een e-bike met achteruitkijkspiegeltje en een kleinzoon. Je kent ze wel, die types. We hebben hier met plezier gewoond. Maar het was wel even wennen in 2003 na tien jaar in een gelijkgestemd dorps Pijnacker waar we door onze schoolgaande meiden zo’n beetje iedereen wel kenden. Een leuke buurt. Vrouw en kinderen hadden het naar hun zin.

 

Maar ondergetekende moest zo nodig een huis met een garage voor zijn motor die stond weg te roesten voor de deur. Het compromis was dat we in Pijnacker bleven. Maar tijdens de bouw werd onze Bras geannexeerd door Den Haag en waren we weer de Hagenaars die we volgens ons paspoort al zestig jaar waren.

 

Gelukkig sprak ik de taal nog. Dat was wel nodig ook, want de gordijnen waren goed en wel opgehangen of ik had het al aan de stok met een paar nieuwe buurtgenoten. De eerste ‘kennismaking’ was met de vader van een druk ventje dat onze tuin een geschikte plek vond om vanaf te duiken in het water achter ons huis. Hetgeen gepaard ging met de nodige (deci)bellen.

Een vriendelijk verzoek mocht helaas niet baten. Daar sta je dan als twee op hun rust gestelde veertigers die zelf ook kind zijn geweest en best een beetje willen meebewegen. Lang verhaal kort: toen stond het jochie opeens aan de deur met zijn oerhaagse vader. Je kent ze wel, die types.

Later werd er een loopbrug aangelegd over het water. Toen was onze tuin niet meer zo interessant. Nee, dan duiken vanaf de balustrade! Wederom met de begeleidende hoge kreetjes op een meter of vijf van ons terras.

Deze keer kreeg ik er een kat van een andere vader gratis bij. Nu was ik er klaar mee: ‘Wacht ff, ik kom eraan!’ En daar stonden we dan, twee volwassen Haagse kemphaantjes tegenover elkaar.

De kroon spande de man met de drie dobermanns, die zijn bestiale huisgenoten overal liet schijten en mijn buurvrouw, die hem daarop aansprak, uitmaakte voor iets genitaals en mij voor een inwoner van Mongolië.

Je kent ze wel, die nazaten van Dzjenghis Khan. Ik heb er nog eens een wijkagent over geraadpleegd. Hoe ga ik om met mijn nieuwe buren? ‘Je moet gewoon een beetje hun taal praten, lichamelijk en zo.’

En zo geschiedde. De kakkers van de koophuizen en de haantjes van de huurwoningen staken op een Oudejaarsavond de straat over, wensten elkaar een gelukkig nieuwjaar en kwamen erachter dat ze eigenlijk niet zoveel van elkaar verschillen. Deze typische Vinex-wijk is aardig opgedroogd. We gaan nu in Kijkduin wonen tussen ‘ons soort bejaarden’… zal wel weer wennen worden…

 

Blauwmans




Terug
zondag 23 oktober 2022 08:04:57 Categorie: Laatste Nieuws Ingezonden door: Rob